«Ἐς αὔριον τά σπουδαῖα», δηλαδή, «άσε γα αύριο τα σημαντικά». Ο κ. Τσίπρας ακολουθεί τη «Βαρουφάκεια» στρατηγική. Δηλαδή, όσο χρόνο κερδίζει η κυβέρνηση τόσο μεγαλύτερη είναι η ζημιά στους εταίρους μας. Μια στρατηγική που από την αυγή της καταρρίφθηκε, τον Ιούλιο του 2015 με το δημοψήφισμα για τα 7 δις όταν ο λαός με 62% είπε «ΌΧΙ» και μετά από μια εβδομάδα έγινε «ΝΑΙ» στα 13,5 δις. Η πολιτική της κυβέρνησης έχει αποδειχθεί μοιραία και καταστροφική για τη χώρα σε όλα τα επίπεδα. Φυσικά, δεν έλλειψε η ίδια στρατηγική και από την αντιμετώπιση του προσφυγικού-μεταναστευτικού.
Το Προσφυγικό ζήτημα με τις κοινωνικές του προεκτάσεις απασχολεί ολοένα και περισσότερο την κοινή γνώμη και η κυβέρνηση παρουσιάζεται ανίκανη στην εξεύρεση λύσης. Η Ελλάδα δεν ευθύνεται για τη γέννηση του προβλήματος, όμως καλείται να το διαχειριστεί. Η ευθύνη της χώρας έγκειται στο ότι έπρεπε να χρησιμοποιήσει νωρίτερα τα ευρωπαϊκά εργαλεία. Δηλαδή, το μηχανισμό πολιτικής προστασίας που η κυβέρνηση τον ενεργοποίησε μετά το πέρασμα μισού εκατομμυρίου προσφύγων στα τέλη Νοέμβρη. Επίσης, καθυστέρησε να δημιουργήσει τα hotspots. Όμως εδώ έρχονται και οι ευθύνες της Ευρώπης γιατί ενώ είχε συμφωνήσει να κινηθούν οι διαδικασίες μετεγκατάστασης, από τους 160.000 ανθρώπους που προβλέφθηκε, μετεγκαταστάθηκαν μόνο 400 άτομα. Επιπλέον, δεν είναι δυνατόν μόλις λίγο καιρό πριν η ελληνική κυβέρνηση να μην αποδέχεται τη μετεξέλιξη της Frontex και ένα μήνα μετά ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας να πανηγυρίζει για την είσοδο του ΝΑΤΟ στον Αιγαίο. Οι κωλυσιεργίες της κυβέρνησης την τοποθετούν με την πλάτη στον τοίχο για να διαπραγματευτεί.
Στην αντίπερα όχθη η Τουρκία αντιμετωπίζει το πρόβλημα ωφελιμιστικά. Ο κ. Ερντογάν και η Τουρκία, μετά τα 3 δις που πήραν από την Ευρώπη για την αντιμετώπιση του προσφυγικού, τώρα ζητούν επιπλέον 3 δις το χρόνο, δίχως να έχει γίνει η παραμικρή προσπάθεια επίλυσης του ζητήματος. Όμως δε φταίει μόνο στη διαχείριση του προβλήματος. Η Τουρκία παίζει ένα ρόλο που δηλητηριάζει τη σταθερότητα στη Συρία. Υπονομεύει τα ανθρώπινα δικαιώματα, κλείνει στη φυλακή δημοσιογράφους και φέρει ευθύνες για την πτώση του ρώσικου αεροσκάφους. Τέλος, σε όλη την Ευρώπη τα ακροδεξιά στοιχεία προσπαθούν να κάνουν μέσω του προσφυγικού πολιτική επέκταση των ιδεών τους. Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι στο προσφυγικό δείχνει να γίνεται αποδεκτή η ατζέντα της Τουρκίας. Εάν η κυβέρνηση δεν ήθελε να βλέπει τον Ερντογάν να βάζει από το παράθυρο το ΝΑΤΟ με τις ευλογίες της Μέρκελ, έπρεπε να είχε διαχειριστεί με λιγότερο επικοινωνιακές, πιο ουσιαστικές και πιο σύντομες διαδικασίες το πρόβλημα.
Εν κατακλείδι, η κυβέρνηση με τις στρατηγικές της, απαξιώνει τη θέση της χώρας στο ευρωπαϊκό κεκτημένο και καταβαραθρώνει τις σχέσεις της τόσο με τα Βαλκάνια όσο και με την Ευρώπη. Τέλος, με τις καθυστερήσεις, τα επικοινωνιακά παιχνίδια και τους τακτικισμούς δημιουργεί όλο και μεγαλύτερες αμφιβολίες για την ύπαρξη διεξόδου. Ο τίτλος «Αριστερά» με τον οποίο αυτοπροδιορίζεται πολιτικά η κυβέρνηση μάλλον δεν πρέπει να της χαρίζεται. Στην Ελλάδα, «Αριστερά» ήταν πάντα αυτή που αφουγκραζόταν τις ανάγκες της εποχής, μακριά από οπορτουνισμούς και κερδοσκοπίες.
Το Προσφυγικό ζήτημα με τις κοινωνικές του προεκτάσεις απασχολεί ολοένα και περισσότερο την κοινή γνώμη και η κυβέρνηση παρουσιάζεται ανίκανη στην εξεύρεση λύσης. Η Ελλάδα δεν ευθύνεται για τη γέννηση του προβλήματος, όμως καλείται να το διαχειριστεί. Η ευθύνη της χώρας έγκειται στο ότι έπρεπε να χρησιμοποιήσει νωρίτερα τα ευρωπαϊκά εργαλεία. Δηλαδή, το μηχανισμό πολιτικής προστασίας που η κυβέρνηση τον ενεργοποίησε μετά το πέρασμα μισού εκατομμυρίου προσφύγων στα τέλη Νοέμβρη. Επίσης, καθυστέρησε να δημιουργήσει τα hotspots. Όμως εδώ έρχονται και οι ευθύνες της Ευρώπης γιατί ενώ είχε συμφωνήσει να κινηθούν οι διαδικασίες μετεγκατάστασης, από τους 160.000 ανθρώπους που προβλέφθηκε, μετεγκαταστάθηκαν μόνο 400 άτομα. Επιπλέον, δεν είναι δυνατόν μόλις λίγο καιρό πριν η ελληνική κυβέρνηση να μην αποδέχεται τη μετεξέλιξη της Frontex και ένα μήνα μετά ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας να πανηγυρίζει για την είσοδο του ΝΑΤΟ στον Αιγαίο. Οι κωλυσιεργίες της κυβέρνησης την τοποθετούν με την πλάτη στον τοίχο για να διαπραγματευτεί.
Στην αντίπερα όχθη η Τουρκία αντιμετωπίζει το πρόβλημα ωφελιμιστικά. Ο κ. Ερντογάν και η Τουρκία, μετά τα 3 δις που πήραν από την Ευρώπη για την αντιμετώπιση του προσφυγικού, τώρα ζητούν επιπλέον 3 δις το χρόνο, δίχως να έχει γίνει η παραμικρή προσπάθεια επίλυσης του ζητήματος. Όμως δε φταίει μόνο στη διαχείριση του προβλήματος. Η Τουρκία παίζει ένα ρόλο που δηλητηριάζει τη σταθερότητα στη Συρία. Υπονομεύει τα ανθρώπινα δικαιώματα, κλείνει στη φυλακή δημοσιογράφους και φέρει ευθύνες για την πτώση του ρώσικου αεροσκάφους. Τέλος, σε όλη την Ευρώπη τα ακροδεξιά στοιχεία προσπαθούν να κάνουν μέσω του προσφυγικού πολιτική επέκταση των ιδεών τους. Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι στο προσφυγικό δείχνει να γίνεται αποδεκτή η ατζέντα της Τουρκίας. Εάν η κυβέρνηση δεν ήθελε να βλέπει τον Ερντογάν να βάζει από το παράθυρο το ΝΑΤΟ με τις ευλογίες της Μέρκελ, έπρεπε να είχε διαχειριστεί με λιγότερο επικοινωνιακές, πιο ουσιαστικές και πιο σύντομες διαδικασίες το πρόβλημα.
Εν κατακλείδι, η κυβέρνηση με τις στρατηγικές της, απαξιώνει τη θέση της χώρας στο ευρωπαϊκό κεκτημένο και καταβαραθρώνει τις σχέσεις της τόσο με τα Βαλκάνια όσο και με την Ευρώπη. Τέλος, με τις καθυστερήσεις, τα επικοινωνιακά παιχνίδια και τους τακτικισμούς δημιουργεί όλο και μεγαλύτερες αμφιβολίες για την ύπαρξη διεξόδου. Ο τίτλος «Αριστερά» με τον οποίο αυτοπροδιορίζεται πολιτικά η κυβέρνηση μάλλον δεν πρέπει να της χαρίζεται. Στην Ελλάδα, «Αριστερά» ήταν πάντα αυτή που αφουγκραζόταν τις ανάγκες της εποχής, μακριά από οπορτουνισμούς και κερδοσκοπίες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.