«Τεθλασμένη σκέψη»

Στη σημερινή εποχή παρατηρείται το φαινόμενο μιας ρητορικοποίησης του λόγου όσων κατέχουν του δημόσιου βήματος, ο οποίος οδηγεί σε μία τεθλασμένη σκέψη. Αυτό σημαίνει ότι τόσο ο λόγος όσο και τα μέσα πειθούς που χρησιμοποιούνται διαμορφώνονται στα πλαίσια μιας ωραιοποίησης και καθωσπρεπισμού τα οποία διαβάλουν την κριτική σκέψη, την αξιολόγηση και το ήθος του ακροατή. Η ρητορική του μίσους αναπόφευκτα αποτελεί την πηγή παραγωγής τέτοιου λόγου που υιοθετείται όλο και περισσότερο στον πολιτικό και στον κοινωνικό βίο και έχει μεγάλη επίδραση στους νέους ανθρώπους.
Αρχικά, το μέσο αποδόμησης της ρητορικής του μίσους μπορεί να επιτευχθεί τόσο με την πολιτική ορθότητα όσο και με την δημιουργία δημοκρατικής συνείδησης και νοοτροπίας. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι η Δημοκρατία αυτοδίκαια θέτει περιορισμούς όταν θίγονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ελευθερία έκφρασης, η διαφορετικότητα και η πολυπολιτισμικότητα. Με αυτόν τον τρόπο θέτουμε τις βάσεις μιας κοινωνίας που θα αναβαθμίσουν τον δημόσιο διάλογο και θα επικροτήσουν τη γόνιμη αντιπαράθεση.
Στη συνέχεια της παραπάνω συλλογιστικής πρέπει να γίνει κατανοητή η φαλκίδευση που υπόκειται η κοινωνική συνείδηση του ανθρώπου, μέσω αυτής της ρητορικής. Αν αναλογιστεί κανείς ότι τα θεμέλια μια υγιούς κοινωνίας είναι ο ανθρωπισμός και οι ανθρώπινες αξίες τότε θα παρατηρήσει ότι προσβάλλονται αμφότερα. Από την μία πλευρά πρέπει να υπάρχει ανοχή της ρητορικής για λόγους Δημοκρατίας, αλλά μέχρι την «κόκκινη» γραμμή που στοχοποιούνται ευάλωτες κοινωνικές ομάδες και η διαφορετική άποψη. Συμπερασματικά, για να διασφαλιστεί η δημόσια αντίληψη πρέπει να εξασφαλίζεται το «political correct».
Στην ακαδημαϊκή κοινότητα εμφανίζονται οι συνέπειες της ρητορικής του μίσους. Πρέπει να είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε ότι οι επιπτώσεις αυτής της ρητορικής πηγάζουν από την απουσία της κριτικής ικανότητας και η χρήση της πρέπει να αποτελεί το όπλο της νέας γενιάς για την καταπολέμηση αυτού του φαινομένου. Στο Πανεπιστήμιο, που αποτελεί τον μικρόκοσμο της κοινωνίας μας, πρέπει να περιορίζεται και να δίνεται περισσότερος χώρος στην ορθή κρίση, την επεξεργασία των δεδομένων και την λήψη σωστών αποφάσεων από τους ανθρώπους του. Ο λαϊκισμός και ο αθέμιτος ανταγωνισμός πρέπει να παραμεριστούν και τη θέση τους να λάβουν οι δημιουργικές αντιθέσεις. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα το Πανεπιστήμιο να αποτελεί χώρο ανανέωσης, εκσυγχρονισμού και δημιουργίας προοπτικής για ολόκληρη την κοινωνία.
Επιλογικά, το κλειδί στην αντιμετώπιση της λογικής του μίσους δεν μπορεί να είναι άλλο από τον ρεαλισμό στον λόγο. Έτσι κάθε προσπάθεια υπονόμευσης και αποσταθεροποίησης καταστάσεων, θα μπορεί να αντιμετωπιστεί με δεδομένα που θα ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.